Locatie: Nabij Nachtegaalweg 8, Berg en Dal.
GPS: 51°49'10.9"N 5°54'56.2"O
Het viaduct bij Berg en Dal
De omgeving van Berg en Dal wordt gedomineerd door de resten van een stuwwal uit de voorlaatste ijstijd: 200.000 tot 130.000 jaar geleden. De stuwwal bestaat uit omhoog en scheef geduwde lagen klei, leem, grint en zand. Hierdoor komen op relatief grote hoogte watervoerende lagen voor.
Toen de Romeinen een aquaduct wilden bouwen om het legioenskamp op de Hunerberg in Nijmegen‐Oost van water te voorzien, was het dus logisch dat zij hun bronnen zochten op de stuwwal. Door het hoogteverschil werd de aanvoer van het water automatisch aangevoerd naar het kamp.
Vijf kilometer waterleiding
Waarschijnlijk legden de Romeinen het aquaduct aan in fasen waarbij zij steeds nieuwe watervoerende lagen aanboorden. De waterleiding bereikte uiteindelijk een lengte van ongeveer vijf kilometer en had een gelijkmatig verval van 0,2%. De goot waar het water door stroomde was waarschijnlijk van hout. Er is in ieder geval nooit iets van teruggevonden.
Drie miljoen kruiwagens
Voor de aanleg van het aquaduct is in totaal zo'n 300.000 m3 grond verplaatst. Naar moderne eenheden omgerekend zijn dat drie miljoen kruiwagens. Het aquaduct van Berg en Dal is daarmee een sterk staaltje Romeinse ingenieurskunst en is rechtstreeks familie van beroemde voorbeelden in het buitenland zoals de 110 kilometer lange waterleiding van Keulen, de Pont du Gard bij Nîmes en de elf aquaducten van Rome.
Indrukwekkende prestatie
Stille getuigen van deze indrukwekkende logistieke prestatie zijn drie geulen (Kerstendal, Louisedal en Mariënbosch) en drie dammen (Cortendijk, Swartendijk en Broerdijk). Op 15 januari 2009 heeft minister Plasterk ze aangewezen als archeologisch monument: samen met het viaduct vormen zij het grootste Romeinse monument van Nederland.
[kop]
Het viaduct bij Berg en Dal
De omgeving van Berg en Dal wordt gedomineerd door de resten van een stuwwal uit
de voorlaatste ijstijd: 200.000 tot 130.000 jaar geleden. De stuwwal bestaat uit omhoog
en scheef geduwde lagen klei, leem, grint en zand. Hierdoor komen op relatief grote
hoogte watervoerende lagen voor.
Toen de Romeinen een aquaduct wilden bouwen om het legioenskamp op de
Hunerberg in Nijmegen‐Oost van water te voorzien, was het dus logisch dat zij hun
bronnen zochten op de stuwwal. Door het hoogteverschil werd de aanvoer van het
water automatisch aangevoerd naar het kamp.
[tussenkopje]
Vijf kilometer waterleiding
Waarschijnlijk legden de Romeinen het aquaduct aan in fasen waarbij zij steeds nieuwe
watervoerende lagen aanboorden. De waterleiding bereikte uiteindelijk een lengte van
ongeveer vijf kilometer en had een gelijkmatig verval van 0,2%. De goot waar het water
door stroomde was waarschijnlijk van hout. Er is in ieder geval nooit iets van
teruggevonden.
[tussenkopje]
Drie miljoen kruiwagens
Voor de aanleg van het aquaduct is in totaal zo'n 300.000 m3 grond verplaatst. Naar
moderne eenheden omgerekend zijn dat drie miljoen kruiwagens. Het aquaduct van
Berg en Dal is daarmee een sterk staaltje Romeinse ingenieurskunst en is rechtstreeks
familie van beroemde voorbeelden in het buitenland zoals de 110 kilometer lange
waterleiding van Keulen, de Pont du Gard bij Nîmes en de elf aquaducten van Rome.
[tussenkopje]
Indrukwekkende prestatie
Stille getuigen van deze indrukwekkende logistieke prestatie zijn drie geulen
(Kerstendal, Louisedal en Mariënbosch) en drie dammen (Cortendijk, Swartendijk en
Broerdijk). Op 15 januari 2009 heeft minister Plasterk ze aangewezen als archeologisch
monument: samen met het viaduct vormen zij het grootste Romeinse monument van
Nederland.
Meer informatie
Kijk op http://www.vianatura.nl/JCEfiles/folder_romeinse_waterleiding_lr.pdf